Dit jaar viel de keuze voor onze jaarlijkse buitenlandse marathontrip op Portugal: de Marathon van Lissabon. Na eerdere avonturen in Frankrijk, Spanje en Italië was het tijd om een nieuw Zuid-Europees land te verkennen. En Lissabon bleek de perfecte bestemming, waar in hetzelfde weekend zowel de hele als de halve marathon wordt georganiseerd.
Voorzitter Mike kreeg deze marathon cadeau voor zijn vijftigste verjaardag, en samen met een enthousiaste groep van maar liefst 18 RTV’ers beleefden we een prachtige en gezellige reis. Helaas kon de bedenker van dit plan er zelf niet bij zijn vanwege een aanstaande gezinsuitbreiding – een goede reden, maar we hebben hem gemist!
Een verrassende start
Marathons zijn moeilijk te voorspellen, en die van Lissabon was daarop geen uitzondering. Op de wedstrijddag werden we getrakteerd op typisch Hollands campingweer: grijs, regenachtig en een luchtvochtigheid alsof je in een Turks badhuis liep. De start vond plaats nog voor zonsopgang in Carcavelos, een kustplaats zo’n 25 kilometer buiten Lissabon.
Bij aankomst in een nog slaperige badplaats voelden we ons eerst wat misplaatst. Gehuld in strakke synthetische hardloopoutfits door de regen opzoek naar de start. Je zag onze Uberchauffeur denken ”rare jongens die hardlopers”. Gelukkig verdween die twijfel snel toen we de duizenden andere felgekleurde lopers zagen stuiteren. Hier waren we duidelijk op de juiste plek.
De race: van kust tot stad
De start verliep soepel: vooraan, in ons vertrouwde RTV-treintje. Er was ons een redelijk vlak parcours langs de kust beloofd, maar al snel werden we verrast door de eerste heuvels. De Portugese definitie van “vlak” bleek iets anders dan de onze – eerder bergachtig. Gelukkig maakten de pittoreske plaatsjes, het uitzicht over zee en de verzorging veel goed.
Door de warmte en hoge luchtvochtigheid was het lastig om de hartslag onder controle te houden. Al snel werd duidelijk: dit zou geen “walk in the park” worden, maar keihard werken. Na de eerste helft, waar we nog werden aangemoedigd door Peter, viel het peloton uiteen en begon voor iedereen de individuele strijd richting de finish.
De laatste loodjes
Tussen kilometer 20 en 30 bevonden we ons in het oog van de storm – een fase die de meeste RTV’ers nog redelijk doorkwamen. Maar rond kilometer 32 sloeg de man met de hamer genadeloos toe. De laatste tien kilometer loop je met het mooie Lissabon in zicht, zonder dat het dichterbij lijkt te komen. Het voelt alsof je in een auto rijdt zonder brandstof, roepend om je moeder.
Wat helpt op zulke momenten? Het besef dat je niet de enige bent die afziet. Om je heen zie je lopers vechten, wit wegtrekken of met verkrampte benen wanhopig proberen vooruit te komen. En dan denk je: ”zolang ik mijn ene voet nog voor de andere kan zetten, komt die finish uiteindelijk wel – hoe lang het ook duurt”.
En dat klopt. Na kilometer 41 nader je het centrum van Lissabon, waar ze voor de grap zeven finishbogen hebben geplaatst. Zeven keer denk je dat je er bent. Na de zesde boog staan onze partners en vrienden te juichen, en onder een prachtig regeringsgebouw loop je over de blauwe loper het indrukwekkende Praça do Comércio op. Ongelofelijk: je bent écht gefinisht.
Ook de halve helden
Op zondag finishten ook de dappere Edwina, Korien en Emma na een schitterende maar warme halve marathon. Net zo mooi als het sportieve succes was het genieten van de stad, het eten, het drinken en vooral: het samenzijn. We hebben weer een fantastisch weekend gehad!
